Valentijnsdag: ik word er gek van

Tuurlijk is Valentijnsdag een opgeblazen commerciële en cheesy dag. Dat weet ik ook wel. Ik vind teddyberen en zingende Hallmark-kaarten niet écht leuk natuurlijk. Maar toch laat ik mij elk jaar een beetje gek maken. 

De reden? Ik ben tamelijk vaak single op die gevreesde 14 februari. Hoe ik het voor elkaar krijg, ik weet het niet. Maar dat ik ‘de ware’ nog niet heb gevonden wordt die dag nog even extra duidelijk gemaakt. Je kan geen winkel voorbijlopen of de chocoladeharten vliegen je om de oren. En alle stelletjes die elkaar die dag liefdevol in de ogen staren, wil ook niet echt helpen. 

En hoewel ik weet dat het niet realistisch is om te denken dat mannen daadwerkelijk hun liefde kenbaar maken door langs een brandladder omhoog te klimmen met een roos in de mond, het blijft een leuke fantasie. 

Op Valentijnsdag hoop ik daarom toch altijd stiekem op een groots gebaar. Eén die best gepaard mag gaan met lelijke teddyberen en zingende Hallmark-kaarten. Zolang ik er maar vlinders in mijn buik van krijg en knikkende knieën. Daarbij houd ik gewoon van chocolade. Dus elk redelijk excuus om chocolade te verwachten, grijp ik gewoon ongegeneerd aan. 

Kortom: ik vind Valentijnsdag onzin, maar wil wel graag dat iemand mij die dag bijzonder veel aandacht geeft. En waarom dan speciaal op deze dag? Omdat het nou eenmaal een vaste dag in het jaar is en ik mij hierop kan verheugen. Dus dat doe ik dan ook. Of dat ontzettend puberaal is? Vast wel. Maar dit jaar ben ik voor de verandering eens niet single, dus vieren zal ik het! 

Alouschka van Dijk

Terug naar Home