Familietradities

Waar anderen op hun 18e staan te popelen om het huis uit te gaan, ging ik pas op mijn 25ste op mezelf wonen. Dat ik zo lang heb gewacht om mijn vleugels uit te slaan, heeft voor een deel te maken met tradities. Tradities die het leven in mijn ouderlijk huis wel heel aangenaam maakten. Roerei met worstjes en broodjes uit de oven is daar één van. Elke zondag was ik verzekerd van dit uitgebreide ontbijt. Wanneer ik – nog in pyjama gehuld – naar beneden kwam, stonden de borden met roerei al op tafel te dampen. En wanneer ik het laatste versgebakken broodje achter mijn kiezen had en m’n glas verse jus leeg was, kon ik zo opstaan. Want afwassen na het ontbijt hoefde niet.  

Verwend? Misschien een beetje. Ok, best wel erg. Maar genoten heb ik er zeker van. Mijn vriendinnen overigens ook. Iedereen wilde maar wat graag na een avondje stappen in ‘huize Godet’ overnachten voor het fameuze ontbijt. En mijn vader, die vond het geweldig dat zijn roerei zo in trek was. Inmiddels kijk ik er met weemoed op terug. Niet alleen omdat mijn eigen roerei een stuk minder lekker is, maar ook omdat het altijd een gemoedelijk gebeuren was. Mijn ouders die zich als typische ouders gedroegen (‘nemen jullie ook een vitaminepil in?’) en mijn vriendinnen en ik die nog aan het nagenieten waren van de nachtelijke uurtjes in een discotheek.

Nu ik zelf een dochter heb, wil ik ook graag tradities creëren. Tradities waar zij als ze later groot is aan kan terugdenken met een glimlach op haar gezicht. En met een klein beetje weemoed. Ze is pas 11 maanden, dus veel meer dan een speciaal ‘tandenpoetsliedje’ en een verhaaltje voor het slapen gaan behelst het op dit moment nog niet. Maar ik kijk nu al uit naar alle dingen die in het verschiet liggen: koekjes bakken op regenachtige woensdagmiddagen, naar de nieuwste Disneyfilm in de kerstvakantie en natuurlijk uitgebreid ontbijten op zondag. Hopelijk met een paar brakke twintigers aan tafel. 

Malou Godet

Lees ook

Andere column van Malou Godet:

Terug naar Home