Essenties.
Even binnenkijken.

Tussen hemel en aarde: wonen en werken in een oude kerk

Tussen hemel en aarde: wonen en werken in een oude kerk

Een kerk is niet de eerste plek waar je aan denkt om te wonen of werken. Toch doen Jan en Marie-José het. De voormalige Gereformeerde Kerk die zij 11 jaar geleden kochten, is beeldbepalend voor het dorp Westervoort. Lees hier hun verhaal!

 

Wonen op een camping

Kerkhond

Het is een halfbewolkte woensdagmiddag. We openen de glazen deuren van een gerenoveerd kerkje. Aan de binnenkant ziet het er net zo mooi uit als aan de buitenkant, vol schilderijen en beeldhouwwerken. De zwoele stem van Norah Jones weerklinkt subtiel door de hoge ruimte. Nog voordat we onze komst hebben aangekondigd, voelen we een natte hondenneus tegen onze handen aan drukken. ‘Kerkhond’ Fynn verwelkomt ons hartelijk, een paar seconden later gevolgd door Jan en Marie-José. “Gastvrijheid staat bij ons nummer 1, dus voordat we van start gaan: hebben jullie zin in een goede kop koffie?”. We voelen ons meteen thuis!

 

Tussen hemel en aarde: wonen en werken in een oude kerk

Van kerk tot galerie

Het in 1937 gebouwde kerkje, in de Delftse stijl, werd in 2006 eigendom van Jan en Marie-José. “Toen we hier 35 jaar geleden in Westervoort kwamen wonen, zei ik al tegen Marie-José: ‘Dat kerkje zou perfect zijn om een galerie in te openen.’ In die tijd waren we allebei nog tekendocent, nadat we elkaar jaren eerder op de kunstacademie hadden ontmoet. Er gingen een aantal jaren voorbij. Op een gegeven moment hebben we het roer omgegooid en zijn we ons eigen interieurontwerpbureau begonnen. We zochten een bijzondere werkruimte en toen zagen we ineens dat het kerkje te koop stond. Dan komt dat toch ineens zo op je pad hè. Het kerkje was een van onze eerste projecten.”

 

Hemels wonder

Ondanks een grote verbouwing in de jaren negentig, had de kerk echt een forse opknapbeurt nodig. Marie-José: “Er bungelden drie lampen aan het plafond, meer was het niet. We dachten: een likje verf, nieuwe vloerbedekking en wat eenvoudige aanpassingen, daarmee moet het wel lukken. Toen we de boel beter inspecteerden zagen we al snel dat het een een rommeltje was. Het plafond werd direct afgekeurd door de brandweer. En de elektra werd doorggelust via verlengsnoeren en stekkerdozen. Levensgevaarlijk! Dat het nooit mis is gegaan, is een haast hemels wonder.”

Tussen hemel en aarde: wonen en werken in een oude kerk

Weerbarstige schoorsteen

In iets minder dan 5 maanden werd het hele gebouw gerenoveerd. Het paar had de touwtjes strak in handen. “We werkten bijna volgens een continu-rooster. Dat was wel pittig, maar het resultaat mag er wezen.” Alles wat nu van staal of glas is, is nieuw. De kerk werd van top tot teen geïsoleerd en er werd vloerverwarming aangebracht door het hele pand. Jan en Marie-José lieten ook het oude roosvenster herstellen, waardoor het licht nu prachtig de ruimte in valt. “Die was dichtgemetseld, want telkens als het hard waaide viel het glas-in-lood eruit. Dat werd op den duur te prijzig om telkens te herstellen.” Alleen de oude schoorsteen bleek nogal weerbarstig. “Die schoorsteen moest echt weg, want die lekte. Maar die constructie was zó sterk, daar zijn de bouwlui haast kapot op gegaan”, lacht Jan.

 

Wonen op een camping

Sigarenrook en poepluiers

Ondanks dat het gebouw al jaren geen kerkbestemming meer heeft, is de kerkelijke sfeer nog goed voelbaar. “Maar weet je, ooit zat er ook nog een advocatenkantoor en hier beneden een crèche. Het rook hier altijd naar een mengeling van sigarenrook en poepluiers.” Die geur is inmiddels verdwenen en er heerst een aangename temperatuur. “De vloerverwarming staat hier altijd aan”, vertelt Jan, “maar de energiekosten vallen gelukkig erg mee.” Het torentje is een natuurlijk ventilatiekanaal, waardoor er voortdurend frisse lucht aangevoerd wordt. “Nee, er zit geen klok in het torentje. Heeft er ook nooit in gezeten, zagen we op de tekeningen. Wel jammer, want dat was natuurlijk nóg mooier geweest.”

 

“Ons eigen museum”

De echte eye-catcher in het gebouw is de bakstenen muur die zeker 8 meter hoog reikt. “Toen we het stucwerk weghaalden, kwamen er een nisje tevoorschijn waar vroeger de predikant voor stond. Die hebben we in ere hersteld.” Het zithoekje met uitzicht op de bakstenen muur is dan ook de favoriete plek in het gebouw. Marie-José: “Je kijkt hier zo lekker weg. Die wand, daar ben ik echt verliefd op. Alles is mooi aangelicht. Alsof we in ons eigen museum zijn.”

 

Wonen op een camping

Intieme sfeer

Ondanks de grote ruimte voelt het kerkje knus, haast intiem. “Hoe we het zo huiselijk hebben gemaakt? De kleuren, die doen het hem. Daardoor wordt alles bij elkaar gebracht”, vertelt Marie-José. “Ik droomde er zelfs over. Welke kleur moeten we kiezen? Maar toen ik een keer ’s avonds hier was, viel het licht door de gerookte ruitjes van de glas-in-loodramen. Het gaf een prachtige, warme bruintint, die de basis heeft gevormd voor de kleurkeuze. De spanten zijn nu leverbruin met ossenbloedrode accenten, echt mooie, oude kleuren, die passen goed bij een kerk.” Het is duidelijk dat Marie-José en Jan, die een eigen interieurontwerpbureau hebben, de taal van interior design spreken. Sommige wanden zijn bekleed met wandtextiel. “Dat is om meerdere redenen heel fijn. Als je er een nieuw schilderij op hangt, hoef je de oude gaatjes niet dicht te smeren. En het is prettig voor de akoestiek.”

 

Trouwen en rouwen

Op het moment dat de grote verbouwing was afgerond, brak de crisis uit en zat geen enkel bedrijf nog te wachten op een bijzondere vergaderlocatie. Het dwong Jan en Marie-José om creatief te zijn. Al gauw kreeg het gebouw meer bestemmingen. Tegenwoordig wordt er kunst geëxposeerd en kun je er trouwen en rouwen, maar er worden ook met regelmaat concerten gegeven en grote diners georganiseerd. “Een beetje perfectionistisch zijn we wel, ja. Als we een diner hosten, dan verstellen we alle verlichting. Alles moet perfect zijn, één geheel. Balans is voor ons heel belangrijk.”

 

Wonen op een camping

“Als het vuil is, smoelt het niet”

Heeft zo’n verbouwd kerkje ook nadelen om in te verblijven? Jan en Marie-José denken even na. “Nee, eigenlijk niet. Je hoort misschien nog een kleine galm, maar dat is juist perfect bij concerten. Nou ja, als we een ding moeten noemen dan is het misschien het schoonmaken en onderhouden het minst leuk. Daar heb je van die lange stokken voor nodig. De ramen wassen doen we niet zelf, daar laten we iemand voor komen. Verder doen we alles zelf. Mensen zeggen wel eens: ‘Zitten jullie hier al 10 jaar? Alles is nog zo mooi.’ Maar dat vinden we allebei ook heel belangrijk. Als het vuil is, smoelt het niet.”

Knettermodern

Ondanks dat het kerkje van alle gemakken voorzien is en ze er 7 dagen per week van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat zijn, wonen Jan en Marie-José er niet. “Nog niet, nee. Maar het zou wel kunnen hoor.” Het gebouw heeft een woonbestemming. Er is een keuken (inclusief een prachtige espressomachine, zien we later) en een badkamer. “Van de huidige opslagruimte kunnen we gemakkelijk twee grote slaapkamers maken. Maar ons woonhuis is nu nog een plek van rust. Al is het iedere dag weer een feestje om hier binnen te komen, dus we sluiten niet uit dat we ooit nog eens hierheen verhuizen.” Toch staat het kerkje ook te koop. “We willen namelijk graag nog een keer iets bouwen. Een nieuw, groot, knettermodern project. Of juist nog een ander monumentaal pand onder handen nemen. Maar als er een koper voor dit kerkje komt, dan zouden we wel even moeten slikken. Gelukkig weten we ook: als we ergens een deur achter ons dicht trekken, gaat er ergens anders weer een deur open.”

 

Hoe woon jij?

Woon jij nou ook anders dan anders? In een boomhut, woonboot of misschien in een zelfvoorzienend huis? Laat het ons weten en wie weet krijg jij ook een mooie fotoreportage van jouw woning!

Ook leuk om te lezen: