Essenties.
Even binnenkijken.

Er zit maar een muur tussen

'Er zit maar een muur tussen'

Twee huishoudens, dubbele rekeningen, maar ook dubbel zoveel ruimte. Esther (34) ging naast haar vriend wonen, omdat dat zo uitkwam. Inmiddels hebben ze samen een kindje, maar zijn ze nog steeds buren. 

"Samen met onze dochter woon ik in dit huis, mijn vriend Marco (41) woont hiernaast."

Buurttuin

"Vijf jaar geleden heb ik hier met een aantal andere mensen een buurttuin opgezet. Marco was een van die mensen, zo hebben we elkaar ontmoet. Ik wilde wel graag bij de tuin in de buurt komen wonen, dat leek me handig. En het huis naast Marco stond al tien jaar leeg. Omdat er in deze buurt zoveel gekraakt werd kwam het de woningbouw goed uit als ik er zou gaan wonen. We maakten een deal: als ik het zelf bewoonbaar zou maken, mocht ik er tegen een hele lage huur wonen. Op dat moment hadden Marco en ik een jaar een relatie."

Dramatische staat

"Bij het opknappen van dit huis heb ik veel hulp gehad van Marco. Dat was wel nodig: er zat alleen een toilet in, geen keuken, geen badkamer en geen kachel. Over de hele achterwand zat twintig centimeter klimop, ik kon niet eens naar buiten kijken! Boven zat er een gat in de vloer, dat was weggerot. Het plafond en een aantal muren waren zwart geschilderd. Gecombineerd met lila en lichtblauw. Het huis was echt in een dramatische staat. Als ik het even niet meer wist met klussen liep ik mijn voordeur uit en riep: Marco help! Dan deed hij het voor of hielp me."

Lang een gast gevoeld

"Ik voel me hier erg thuis, omdat al mijn spullen hier staan en het een huis is met veel ruimte, een fijne lichtval en een mooi hoog plafond. Maar vooral omdat ik hier woon met onze dochter en Marco naast ons woont. Inmiddels voel ik me in zijn huis ook thuis, ik heb me nog lang een gast gevoeld. Toen we elkaar net leerden kennen stonden er in zijn woonkamer alleen maar twee kantoorstoeltjes en een tafel. Hij zit namelijk altijd in zijn atelier."

" Op een gegeven moment heeft hij een bank, een kleed, een poef en twee kamerplanten gekocht. Toen was het ineens een woonkamer. We hebben redelijk dezelfde smaak, alleen heb ik meer pluralia staan, hij heeft meer een mannenhuis. Dat zie je ook terug in het speelgoed van onze dochter. Daar staan de spullen waar ze lekker mee kan smijten. Bij mij staan vooral de frutsels en boekjes."

"Als ik op de muur klop, komt Marco naar mij toe en andersom."

Geen principiële keuze

"Toen onze dochter werd geboren hebben we alle twee ons huis gehouden. We woonden al apart en we zagen niet echt een reden om het anders te doen. We woonden immers naast elkaar. Het is dan ook geen principiële keuze. Eerlijk gezegd vinden we het wel lekker om de ruimte te hebben. De benedenverdieping van Marco’s huis is bijvoorbeeld zijn atelier. Uiteindelijk zit er ook maar een muur tussen. En het is niet alsof je niks van elkaar meekrijgt, niet in deze gammele huizen. Ik hoor het bijvoorbeeld ook wanneer hij wakker is of naar de keuken gaat. Wat ook handig is. Als ik op de muur klop, komt Marco naar mij toe en andersom. Die nabijheid op afstand is heel leuk."

Voor- en nadelen

"Doordat we er wel over na moeten denken, zijn we heel bewust samen. Dat hadden we niet van te voren bedacht, maar ik vind dat juist wel heel mooi. Je kunt elkaar niet voor de gek houden. Onze tijd samen is ook echt voor elkaar. Ik vind dat wel een heel leuk voordeel. En met onze dochter kan ik af en toe zeggen: ga maar even naar je vader. Dan ben ik ook echt even vrij."

"Een nadeel is dat het gewoon veel werk is. Je kunt de taken niet verdelen. Zo van: ‘Vandaag stofzuig ik, dan doe jij het de volgende keer.’ Wij hebben echt twee huishoudens, dubbele rekeningen en dubbel zoveel schoon te maken. Alles keer twee."

Uitvalsbasis

"We wonen ieder wel echt in ons eigen huis. Het verdelen van de tijd over de twee huizen gaat een beetje organisch. We gaan veel heen en weer tussen de huizen. Al maken we geen vaste afspraken over waar we zijn, het gaat vaak heel praktisch en ad hoc. De frietpan staat bijvoorbeeld bij Marco en ik heb weer veel kruiden staan. Dus als ik met kruiden wil koken eten we bij mij. Ontspannen doen we wat minder in het huis van Marco, omdat het bij mij iets behagelijker is. We eten wel vaak bij hem, omdat ik altijd iets later thuis ben en Marco dan al gekookt heeft. En we hebben ook nog steeds de buurttuin, dus met goed weer hebben we nog een optie! Sinds de geboorte van onze dochter ben ik meer in mijn eigen huis, omdat zij bij mij woont. Op papadag is ze wel bij hem, maar ‘s nachts slaapt ze dan weer bij mij omdat ze hier haar slaapkamer heeft. Dus als Marco en ik samen slapen is dat ook in mijn huis. Gemiddeld slapen we drie nachten per week samen. Dat is meestal in het weekend en soms door de weeks. Wanneer een van ons vroeg uit bed moet, dan slapen we wel apart. Dat wordt wel wennen als we ooit samen in een huis wonen."

Ook leuk om te lezen: